Warme herinneringen
klik op de objecten voor het verhaal
sjoelstenen
sjoelstenen

Cisca Vroom–De Vroome over de sjoelstenen van tante Tjis

“Tante Tjis was een tweede moeder voor mij en mijn zussen. Moederliefde is onvoorwaardelijk, wat je ook doet, hoe dom je ook doet. Dat heb ik twee keer ervaren en dat is wel heel erg boffen natuurlijk. Haar leven was een leven in dienst van anderen, zonder dat ze zichzelf daarin is kwijtgeraakt. Het was geen zelfgekozen rol, maar ze heeft hem tot het einde toe met verve vervuld. Deze tentoonstelling gaat over dierbare herinneringen. Als iemand mij dierbaar is - even los van mijn ouders -, is zij het. Mijn vader zei altijd: “Jullie tante is een engel zonder vleugels.”

Lees het hele verhaal
duifjes
duifjes

Jørine Reuhman over de duifjes van haar bruidstaart

“Ik was totaal verrast toen mijn schoonmoeder me een jaar of tien geleden deze duifjes gaf. Ze komen van de bruidstaart van onze bruiloft. Ik was het al weer min of meer vergeten. Ik wilde helemaal geen bruidstaart, maar daar dacht mijn moeder anders over. Ik denk niet vaak aan mijn trouwdag, maar wel als ik deze duifjes zie. Nu hoort er het verhaal bij van mijn schoonmoeder die ze van de bruidstaart afhaalde en bewaarde. En ik moet weer even glimlachen om mijn moeder, die zich niets aantrok van haar dochter die niets wilde.”

Lees het hele verhaal
bedstola
bedstola

Lien Kroeze over de roze bedstola van haar moeder

“Ik ben niet van het bewaren, maar deze bedstola heb ik nog. Mijn moeder heeft ‘m zelf gemaakt, ik denk zo’n 55 jaar geleden. Ze was altijd bezig. Was ze niet aan het poetsen, dan tikten de breipennen. Leren breien hoorde bij mijn opvoeding. Als ik uit school kwam, moest ik eerst mijn lapje van 10 x 10 breien voordat ik wat anders mocht doen. Ik had het nooit gedacht, maar zelf heb ik de bedstola graag om. En als ‘m zie, zie ik mijn moeder voor me.”

Lees het hele verhaal
poëziealbum
image

Els Zwols over haar moeder en het versje in haar poëziealbum

“Mijn moeder is 49 geworden. Ze overleed toen ik tien jaar was, in 1977. Ik heb niet veel tastbare dingen van haar, op wat sieraden na. Op 21 februari 1974 schreef ze als eerste in dit poesiealbum, de dag nadat ik het gekregen had. Ach, hoeveel herinneringen heb je aan je moeder als je zo jong bent? Ik was een kind van negen, voor mij was ze gewoon mijn moeder. Als ik haar nu moet omschrijven, zou ik zeggen: ze was een vrouwelijke vrouw, bescheiden en liefdevol. Een beetje zoals een vlinder, daar associeer ik haar ook wel mee.”

Lees het hele verhaal
kop en schotel
image

Mieke Niessen over de kapotte kop en schotel van haar moeder

“Eens in de zoveel weken kwam mevrouw De Wit op theevisite om de laatste nieuwtjes met mijn moeder te bespreken. Ze hield het kopje bij het oortje vast, pink keurig omhoog. Opeens keek mijn moeder naar het kopje. Verbijsterd zag ze hoe het kopje tergend langzaam van het oortje gleed en uiteindelijk in de schoot van mevrouw De Wit belandde. Ze hield alleen nog het oortje vast – met haar pink omhoog. Ze keken elkaar aan en brulden het uit van de pret, de tranen biggelden over hun wangen.”

Lees het hele verhaal
brieven
brieven

Angelien Docter over de brieven van haar vriendin Pauline

“Pauline en ik leerden elkaar kennen toen we 17 waren. Het klikte gelijk. Heel bijzonder, want ze liet maar weinig mensen toe. We deelden alles. Je zou denken dat je wel een keer uitgepraat raakt, maar dat was niet zo. Ze was een vrouw met twee gezichten. Eén voor de buitenwereld en één voor de mensen die haar dierbaar waren. We hebben het heel fijn gehad samen. De vele, vele brieven die ze me schreef, bewaar ik zorgvuldig. Ze staan voor een intense vriendschap en het is enig tastbare dat ik nog van haar heb.”

Lees het hele verhaal

haarknipje
haarknipje

Anneke te Lintum over het haarknipje van haar oma

“Oma had altijd een permanentje en het haar opgestoken in een knotje. We mochten kappertje spelen met haar haar, dat vond ze wel fijn volgens mij. Als we klaar waren, pakte ze zelf de kam en zette ze haar knotje weer vast met een mooie speld. Ze kon goed koken, haar scholschotel is nog steeds ongeëvenaard! Ze is 93 geworden. Ach, mijn oma was gewoon heel lief. Ik ben blij dat ze zo dicht bij was toen ik opgroeide.”

Lees het hele verhaal
broches
image

Nieni Dijksma over de plastic broches van haar oma

“Deze plastic broches kreeg ik van mijn oma, de moeder van mijn moeder, toen ik een jaar of vijf was. Dat was eind jaren vijftig. Ze nam ze voor me mee als souvenir van haar vakantie. Er zaten veel verschillende kanten aan mijn oma, maar voor mij was ze een leuke oma. De broches heb ik altijd bewaard omdat ik ze van haar gekregen heb. Het is een beetje als met de medailles van de avondvierdaagse. Ze liggen in een doosje, je kijkt ernaar, maar je ziet ze eigenlijk niet. Totdat iemand je een vraag stelt en je begint te praten.”

Lees het hele verhaal
keukendoeken
image

Ans Nales over de keukendoeken van haar moeders uitzet

“Mijn moeder en haar ouders hadden de Duitse nationaliteit, maar woonden in Nederland. Mei 1945, vluchtten ze voor de gevechten. Toen ze weer thuis kwamen, wapperde de uitzet van mijn moeder bij de buren aan de waslijn. Alleen deze keukendoeken hadden ze laten liggen. Mijn moeder was verbaasd dat dit mogelijk was, diep geraakt ook, maar absoluut niet verbitterd of haatdragend. Ongetwijfeld was de relatie met de buren wat minder hartelijk dan voorheen, maar ze keek vooruit en is gewoon met hen om blijven gaan. Je moet met alle mensen verder, zei ze altijd.”

Lees het hele verhaal
popje
image

Rosan van Leeuwen over het knuffelpopje dat haar moeder Marjan voor haar maakte

“Als ik het woord ‘mama’ hoor, dan zie ik een lieve, warme persoonlijkheid voor me, maar het woord zelf zit niet in mijn vocabulaire. ‘Mama’ blijft pijnlijk, dan voel ik het gemis. Ik had zo graag eens een lekker gesprek met haar willen hebben over vriendjes en zo, en haar mening daarover. Maar het is wat het is. Dat zei ze altijd en daar denk ik vaak aan.”

Lees het hele verhaal
toneelkijker
image

Marijke van Es over de gouden schoentjes en de toneelkijker van tante Puk

“Ze heette Anna van Ravesteijn, maar omdat ze zo klein was, noemde iedereen haar Puk. We hielden allebei van films. Op een regenachtige zondag gingen we soms wel vier keer naar de bioscoop. Ik herinner me ´2000 mijlen onder zee´, met Kirk Douglas. Dat vonden we allebei zo´n mooie man! Als we thuis kwamen, speelden we de rollen na. Ze nam me ook mee naar opera’s en balletvoorstellingen in het theater. Dan deed ze haar gouden schoentjes aan, prachtig! Ik denk dat ze het heel leuk had gevonden dat mijn herinnering aan haar zo deel uit maakt van een expositie.

Lees het hele verhaal
bonbonschaaltje
image

Elsbeth van Beilen over het bonbonschaaltje van haar oma

“Mijn oma had geleerd om zelf iets van het leven te maken. Ze was bij de tijd, had een droge humor. Ze was tevreden met wat het leven haar gaf, maar ik denk wel dat ze haar eigen gevecht gevoerd heeft. Ze zeurde nooit, had een rotsvast geloof en hechtte weinig aan materiële zaken. Oma was heel puur, geen opsmuk. Kwetsbaar en krachtig tegelijk. Ze accepteerde me volledig zoals ik was, ze oordeelde nooit. Ik geef mijn herinnering aan deze lieve, bijzondere vrouw graag door. Dit snoepschaaltje is stukje van mijn tastbare geschiedenis met haar.”

Lees het hele verhaal
handschoenen
image

Jantje Oosting–Bos over de handschoenen van haar moeder

“Mijn moeder kocht deze handschoenen toen ik trouwde, op 29 mei 1970. Ze voelde zich er ongemakkelijk mee. ‘Zie mij nou eens staan met mijn handschoenen’. Ik zag het haar denken. Eigenlijk passen ze helemaal niet bij haar, veel te chique. Maar ze was op stap met haar zus, tante Tina, om kleren te kopen voor het feest. Ik denk dat tante Tina heeft gezegd: ´Ze passen mooi bij je tasje en je schoenen, die kleur zit ook in je jurk, doe maar, dat is leuk!´. Ik durf te wedden dat ze ze maar een paar uur heeft aangehad. Veel te mooi om aan te doen!”

Lees het hele verhaal
Warme herinneringen
opoe
image

Greet Rüwen-Haandrikman over het schortzakje van haar opoe

“Ik heb ontzettend veel van mijn opoe gehouden en ik vind dat zij geëerd moet worden. Haar leven was niet gemakkelijk. Ze had een zware jeugd en verloor drie van haar kinderen. Ze is nooit naar school geweest en kon niet lezen of schrijven, maar ze was beslist niet dom. Opoe had altijd een schort voor. Onder haar schort had ze een zakje genaaid, via een split in de zijkant van haar rok kon ze er bij. Ze hield niet van snoepen maar als we iets van haar kregen, kwam het vaak uit dit zakje. Er zat ook altijd een zakdoek in om de neuzen van de kinderen te snuiten als dat nodig was. Het was haar handtas.”

Lees het hele verhaal
kaart
image

Jenny Louissen over haar vriendin Wieky

“Wieky had mijn moeder kunnen zijn, maar we waren echt vriendinnen. Ze was bescheiden, maar stond wel voor haar eigen ideeën en principes. Ze geloofde in het mooie, het goddelijke in de natuur en in de mens. Ze wilde dat wel delen, maar niet binnen een kerk. Ze genoot van de kleine dingen. Een kaartje, een kopje koffie, een wandeling. Toen ze naar het hospice ging, stuurde ze me dit verhuiskaartje. Het is een droomplaatsje in de tuin. Je kunt er zo gaan zitten, luisteren naar de vogels en genieten van de natuur om je heen.”

Lees het hele verhaal
popje
image

Elisa van Leeuwen over het knuffelpopje dat haar moeder Marjan voor haar maakte

“Mijn moeder is zeven jaar geleden overleden. Sommige mensen begrijpen niet dat het nog steeds moeilijk is, die vinden dat we er nu wel overheen zouden moeten zijn. Maar zo werkt het niet. Van het woordje ´mama´ word ik nog steeds verdrietig. Het hoort echt alleen bij haar. Er zijn ook andere moeders, maar je hebt maar één mama.”

Lees het hele verhaal
medicijnflesje
image

Anneberte Lubbersen-Dinkla over het apothekerspotje van haar moeder

“Ik groeide op in een huisartsenpraktijk. Dit flesje staat hier symbool voor. De praktijk was een echt tweemansbedrijf van mijn ouders. ´s Ochtends hield mijn vader spreekuur, daarna ging hij ´visite rijden´. Aan het eind van de dag verwerkte mijn moeder alle medicatie in de apotheek. Ik mocht papiertjes vouwen voor poeders of zalfjes mengen. Ze was een sterke persoonlijkheid, maar ook heel bescheiden. Mijn vader kon op haar bouwen, ze was de achterwacht voor alles. Het huis, de praktijk, de apotheek, alles was met elkaar verweven. Het heeft me gevormd.”

Lees het hele verhaal
zakdoekjes
image

Vera Kieckhäfer over het bijzondere cadeau van haar tantes

“Ik was 9 jaar, het was 1945. We woonden in Stettin, dat ligt nu in Polen, en moesten vluchten voor de Russen. Eind 1946 arriveerden we in Lintorf, dat ligt tussen Osnabrück en Minden. We woonden in twee kamers bij een kleine keuterboer. Het was echt armoede. Toen ik belijdenis had gedaan, kreeg ik per post deze chique zakdoekjes en een echt poesiealbum van mijn tantes uit Berlijn. Zoiets had niemand! Ik heb het altijd bewaard. De zakdoeken en het poesiealbum zijn het enige dat ik nog heb van de familie van mijn vaderskant. Er is alleen dit.”

Lees het hele verhaal
blouse
image

Carla Brill over de blouse die ze kreeg van haar overleden dochter Saskia

“Om een beetje Tanzania van mij naar jou te brengen, geef ik je dit kadootje. Het is gemaakt uit een Kanga (lap stof met Afrikaanse print). Hiervan maken ze een rok en een blouse. De rok draag ik en de blouse geef ik jou. Dan zijn we samen één zoals we dat ooit (alwéér) 28 jaar geleden ook waren. Ik weet niet of je het mooi vindt, maar het is met liefde gemaakt door mijn favoriete Fundi (kleermakertje). Je kan hem kleiner laten maken als ie te groot is of anders lijst je hem in! Lieve mam, nogmaals bedankt voor de T-shirtjes en je onvoorwaardelijke moederschap. Hou van jou! Liefs, Sas.”

Lees het hele verhaal