“Ik wilde helemaal geen bruidstaart, maar daar dacht mijn moeder anders over.”

 

Terug

Jørine Reuhman over de duifjes van haar bruidstaart

“Ik was totaal verrast toen mijn schoonmoeder me een jaar of tien geleden deze duifjes gaf. Ze komen van de bruidstaart van onze bruiloft, tien jaar dààrvoor. Er zaten ook nog een bruid en bruidegom bij, maar die heb ik niet meer.

Ik weet nog dat ik een beetje ontroerd was, vooral omdat ik merkte dat mijn schoonmoeder niet zeker wist hoe haar gebaar bij mij zou vallen. Ik ben niet zo van de symbolen en rituelen, ik bewaar eigenlijk ook niet veel. Het zit allemaal wel in m´n hoofd, denk ik dan. Dat wist mijn schoonmoeder natuurlijk. Ze zei ook: ‘Ik weet dat je er allemaal niet zoveel waarde aan hecht, maar deze heb ik voor je bewaard.’ Toen ik het zag, dacht ik: ´Ach ja, dat is ook zo, die bruidstaart!’ Ik was het al weer min of meer vergeten.

Ik wilde ook helemaal geen bruidstaart, maar daar dacht mijn moeder anders over. Die vond dat een bruidstaart er gewoon bij hoorde en dus bestelde ze er eentje. Ik wist van niets, ik zag het pas toen de taart ’s avonds bij het eten op tafel stond. Ik had direct door dat het een actie van mijn moeder was. Dat had ze niet met mij overlegd, nee. Ik weet niet of ze zich afgevraagd heeft wat ik ervan zou vinden. Ik denk het eigenlijk niet. Ze vond het gewoon leuk en het hoorde er bij. Als het aan mij lag, zou er helemaal niks georganiseerd worden die dag, dat wist ze natuurlijk wel.

Al met al vond ik onze trouwdag een mooie, maar ook ongemakkelijke dag. De hele dag in de schijnwerpers staan, dat vond ik absoluut niet prettig. Op het stadhuis waren geen collega´s van me. Ze vertelden me later dat ze niet durfden te komen, ik had kennelijk uitgestraald dat ik al die belangstelling niet op prijs stelde. Dat was nou ook weer niet de bedoeling, maar dat had ik zelf helemaal niet in de gaten.

Toch bijzonder hoe je brein werkt. Onlangs vroeg ik mijn schoonmoeder hoe ze eigenlijk aan de duifjes gekomen is. Had ze ze stiekem van de taart geplukt,? Maar nee hoor, ze heeft gewoon aan me gevraagd of zij ze mee mocht nemen. Daar weet ik werkelijk niets meer van. Het was dus echt een verrassing toen ze me dit gaf.

Ik denk dat ik alles onthoud, maar dat is natuurlijk niet zo, dat blijkt maar weer. Voorwerpen helpen je om verhalen te onthouden. Daarom zal ik deze duifjes ook bewaren, geheel tegen mijn gewoonte in. Ik denk niet vaak aan mijn trouwdag, maar wel als ik deze duifjes zie. Bovendien hoort er nu ook het verhaal bij van mijn schoonmoeder die ze van de bruidstaart afhaalde en ze voor me bewaarde. En ik moet weer even glimlachen om mijn moeder, die zich niets aantrok van haar dochter die niets wilde. Zo vormen deze kitscherige, plastic duifjes een band tussen mijzelf en mijn moeder en schoonmoeder. Dat vind ik dan wel weer mooi.”

Volgende